Jeanette

Twee minuten koud douchen daarna snoeiheet

Sat, 12 Sep 2026 07:47:18 -0700

Twee minuten koud douchen en daarna weer snoeiheet. Nee, dat is geen nieuwe gezondheidstip ofzo, dat is gewoon hoe het leven in La Paz in Mexico momenteel is als je geen ondergrondse wateropslag (Cisterne) hebt. Bij ons huis staan alle tinaco's op het dak. En dus in de zon.

Op 1 na, de tinaco van het oude huis, die staat het grootste deel van de dag uit de zon in de schaduw van het huis. Maar daar woon ik (nog) niet en die badkamer is ook niet bruikbaar. Dus ik douche met het water uit tinaco's die 100% de hele dag in de blèrende zon staan. En met een gevoelstemperatuur van gemiddeld 52ºC is dat water warm genoeg om een ei in te pocheren.

Het is volop zomer n La Paz, echt zomer, een zomer die beïnvloed wordt door El Niño, een super El Niño beweren velen in het Westen, hoewel wij daar weinig over meekrijgen, Mexicanen zijn wat nuchterder, het is gewoon wat het is. Heet zeewater in de Zee van Cortez, waardoor de luchtvochtigheid hoog is, weinig regen, geen wolken en de hele dag staat de zon als een vurige schijf aan de hemel te branden en alles verbleekt, verf valt van de muren, autolak bubbelt op, koplampen vertroebelen en kleding bleekt uit.

Er komt een einde aan, ergens rond oktober merk je dat de ochtenden koeler worden, en de late avonden, maar voorlopig is het dag en nacht heet. In de nacht daalt de gevoelstemperatuur tot rond de 35ºC, soms 30 en dan voelt het bijna koel. In de weerberichten van weerdiensten over de wereld lees je de cliché temperaturen voor hier 35-37øC maar de lokale weermannen, die meten in de straten, op dakterrassen en bij de luchthaven die in die hitte licht te bakken vertellen verhalen over gevoelswarmte, temperaturen in de schaduw en dat soort zaken. De zomer in La Paz is wreed. Koeien gaan dood van de dorst, oudere mensen drogen uit en belanden in het ziekenhuis en iedereen, zelfs de die hards zijn de hele dag vochtig van de klammigheid waardoor je huid en je lichaam niet meer afkoelt. En daarin schuilt het gevaar.

Stel je voor: Je staat vroeg op, om 6 uur in de ochtend, want dan voelt het toch net even koeler dan rond 1 uur in de middag, of om 3 uur, als het op zijn heetst is. Als je geluk hebt is er een windje wat van de bergen komt, uit de richting van de Stille Oceaan, dat voelt dan bijna koud. Ook al heeft de woestijn dat op weg hiernaar toe flink opgewarmd.

Ik zet alle ramen tegen elkaar open en de fan draait rond door de dikke lucht in het huis. Ik ga verf roeren en alles klaarzetten om weer een muurtje of wat te verven. Primer deze keer. Dus het is geen secuur werk. Het is een kwestie van muren voorbereiden op het echte veel zwaardere werk. Nog voor ik klaar ben met roeren loopt het vocht al over mijn armen. Ik veeg het af met mijn "zweet-doek" een lap die ik de halve dag meesleep om mijn huid droog te houden zodat ik niet oververhit.

En dan ga ik verven. De luchtvochtigheid in het vertrek stijgt met elke strook verf die ik aanbreng. Ik doe 1 muur, en dan voel ik me zo heet dat ik me kan voorstellen hoe het is voor een kreeft om in een pan heet water gedompeld te worden.

Ik ruim alles op, het schoonmaken van de roller en benodigdheden is bijna langer werk dan het feitelijke schilderen, maar ja, ik ben wel weer 1 muurtje dichter bij mijn einddoel.

En dan douchen. Ik snak naar een koude douche, en die heb ik, het water is een beetje lauw, maar het voelt als koud. Dit is water wat in de door het huis lopende leidingen zit. Ik weet dat als ik snel ben ik het hete water voor kan zijn, en als ik het handig doe heb ik ook nog de paar liter in de leidingen van de boiler die ik heb uitgezet. Dan heb ik dubbel pret, en bij elkaar opgeteld misschien 2 minuten koud water. En je moet snel zijn, want het water wat daarna komt is te heet om op je huid te verdragen, voor mij in elk geval wel, zeker als je midden op de dag een "verfrissende" douche wilt nemen.

Alles wat ik uittrek is doorweek, met een kletsende plof valt het op de plavuizenvloer, shirt, BH, korte broek, ondergoed, ik kan het uitwringen. Het water druipt van mijn hoofd, mijn vingertoppen, loopt over mijn benen. Ik stap in de douche, en draai de kraan open......oh man, wat is dat lekker, ik was mijn haar, zeep snel mijn lichaam in, en als ik wil gaan afspoelen voel ik het hete water komen. Vlug de andere kraan open, deze dicht, en ik heb nog heel even heerlijk verkoeld water. Maar dan is alles op. Helaas.

Het is 1 van de kleine fijne momenten in de dag die verder bol staat van natte kleding, huiduitslag, kleine wondjes die niet genezen en water wat de hele tijd over je lichaam loopt. Ik trek een wijde linnen jurk aan, geen BH, fuck it, ik laat de dames los in al hun levensmoeheid en ga voor de fan zitten in de hoop snel op te drogen, want je "zweet" nog echt wel een tijdje na als je zo'n klusje hebt gedaan. Het douchen is ook meer om mijn lichaam te helpen af te koelen. Soms gebruik ik daarvoor een icepack, een nat washandje wat in een waterdicht zip-lock zakje in de vriezer ligt en bij oververhitting snel verkoeling kan brengen mits je het op strategische plekken op je lichaam legt.

En dan nu een koude kokoswater, voor de elektrolyten en mineralen die je kwijtraakt. Ook daar moet je aan denken.

Ik tel af naar de koelere maanden ik geniet intens van die periodes hier die twee-drie maanden zomerhitte is echt afzien, zeker als je aan het klussen bent. Een siësta is bijna een verplicht nummer als het zo heet is, tenzij door de intense hitte de stroom uitvalt, dan is het binnen in huis niet te harden zonder fan, dan ga ik boodschappen doen, of een ijsje eten en genieten van de aircon van anderen. Lopend, of met de taxi, want het is zelfs te warm om motor te rijden.

foto: (ik) Omgeving Baja California Sur, Mexico

Er is schoonheid in. elke dag, ja toch?

Thu, 10 Sep 2026 09:00:00 -0700

Show me the beauty of

today and I will point out the ugly parts,

Dat schreef ik ooit op een blog in 2012, ik las het terug in mijn dagboeken. Ik ben altijd al een mens van een halfvol glas geweest en daar ga ik absoluut niet onder gebukt, het is een stuk realisme, die andere helft van dat glas is al opgedronken, was het lekker? Ja soms, ik drink de rest ook wel op en dan is het glas leeg.

Laat me de schoonheid in vandaag zien en ik wijs je de lelijke delen aan.

Er zit momenteel zo weinig schoonheid in mijn dagen dat ik mijzelf elke dag dwing een positief lijstje te maken, minimaal 3 dingen moet ik opschrijven die me aangenaam verrast hebben, blij gemaakt hebben, of die me positief opgevallen zijn.

Daarnaast ben ik begonnen met een lijstje van de klusjes die ik die dag gedaan heb als het gaat om verbouwen. Want ik heb het gevoel dat alles tegenzit en het niet vooruit gaat. De rek is er een beetje uit zeg maar.

Van de week ook, we haalden een stokoude boiler weg, die gaan we niet meer gebruiken, we blinden 2 leidingen af en hupla, klaar is kees. De volgende dag doe ik de wasmachine aan en gaat dat ding op storing. Hoezo storing? Wat is er mis dan? Geen water. Geen water? Hoe dan? Niks uit de kraan. Alle andere kranen wel. Maar de wasmachine zit blijkbaar niet op die buis. Hoe dan?

Na wat geklop op leidingen en luisteren bij de wasmachine kraan komen we tot de onlogische ontdekking dat de wasmachine water kreeg via de boiler. Wat is daar het nut van? Godverdomme wat een idioterie. Puur sacherijnig smijt ik wat spullen neer. Want nu moet er een gaatje gehakt worden rond de afgeblinde waterleiding zodat we hem kunnen afzagen, een bochtje er op kunnen monteren een leiding buiten langs kunnen maken voor de wasmachine kraan.

Waarom zou je je wasmachine via de boiler laten lopen? Dat is net zo stom als dat je hem aansluit op de kraan waar alleen op geprogrammeerde tijden water uit komt, voornamelijk in de nacht van elke andere dag waarop we water hebben. Er staat verdomme 1100 liter boven de wasmachine maar de wasmachine is daar niet op aangesloten?

En zo is er elke dag wel iets. Linksom of rechtsom die klussenlijst wordt nooit korter. En ik word wel vermoeider. En depri, oeverloos depri, want de rek gaat er echt uit hoor als je zoveel tegenslag hebt, we hebben ook nog steeds geen bouwvergunning. We kregen nu weer te horen dat die zeecontainer documenten allemaal voor niets is geweest, het stadhuis vond een reguleringsdocument terug van 3 jaar geleden, alles is al bekend....WTF.......dus dan nu de bouwvergunning? Nee, we moeten nu officieel aanvragen de regularisatie stop te zetten. Maar jullie hebben fucking een fout gemaakt, waarom moet ik me daarom inspannen en nog meer vertraging oplopen?????

Ik heb soms het schuim op de bek staan. Dus laat jij me maar zien war het mooie van deze dag is, dan wijs ik de ellende aan die veel duidelijker zichtbaar is.

Om dat om te buigen wil ik dus een lijst je waarop zichtbaar is wat ik doe, elke dag, en ik wil meer gericht zijn op positieve dingen, dus ik probeer ook elke dag minstens drie dingen op te schrijven die me opvallen en positief zijn, zoals het vogelnestje wat ik zie groeien in de boom bij de buren. En die heerlijke bagel zalm die ik van de week at, en de gordijnen die kwamen en mooier zijn dan ik dacht. En de smaak van cappuccino crunch ijs bij Thrifty.

Want er zit nog genoeg in het glas om van te drinken.......

Foto: Calamansi Juice, Beach Resort, San Juan, Siquijor, Filipijnen

Ontdek Mexico: De Voladores de Papantla

Tue, 08 Sep 2026 09:00:15 -0700

Het blijft een magisch gezicht, ook al heb ik ze al 100x gezien: In Playa del Carmen, in Puerto Vallarta en op mening toeristische plek in Mexico. De Voladores de Papantla. Afdalen van een hoge paal met een touw om je voeten terwijl je rond draait en rond draait en rond draait op de muziek van een iel klinkende fluit en een simpele trom. Wat is hun geschiedenis?

Binnen de immense mystiek die de tradities van Mexico omringt, zijn dansen misschien wel een van de demonstraties die de meeste bewondering veroorzaken, grotendeels vanwege het mysterie, de schoonheid, de kleding en de kleur die ze omringen. Dat is een stukje tekst van de Website Mexico Escondido. Een website vol uitleg over de gebruiken en rituelen in Mexico die doorgegeven worden van generatie naar generatie. Mexico is een land van rituelen. Hebben wij in Nederland ons al lang afgekeerd van het kantklossen en klompendansen, Mexicanen zijn trouw aan hun cultureel erfgoed.

Zo ook de Voladores. En dat had de groep jonge mannen die het bos ingestuurd werden door de ouderen van het dorp niet kunnen voorzien. Hun taak: De hoogste boom met de meest rechte stam omhakken en naar het dorp brengen. Over de jaren is de mystiek van dit ritueel verloren gegaan in moderne speculaties, maar de bakermat van de "vogelmannen" ligt in het dorp Papantla in Veracruz, het dorp waar het altijd naar vanille ruikt. In dat dorp wordt hun geschiedenis uitgebeeld in de prachtige muurschilderingen die ze een bijna levend onderdeel maken van het dagelijks bestaan.

Het ritueel gaat terug tot de pré-Spaanse tijd. Maar eigenlijk is niemand het er over eens wanneer dat precies was. Misschien waren ze er altijd al, misschien ook niet. En hoewel de mannen vandaag de dag in wat beter passende kledij afdalen langs de paal, waren ze vroeger in echte vogelveren gehuld, al hun kleding bevatte veren van alle vogels uit de omgeving. De Vogelmannen hebben iets mystieks, en er is 1 legende die heel mooi uitlegt waarom ze doen wat ze al eeuwen doen.

“Vele jaren geleden veroorzaakte een ernstige droogte in het gebied van de Totonacapan schade aan onder de dorpen van de regio die in het grensgebied bij Puebla en Veracruz leefden. Veel mensen stierven, tot er bijna niemand over was. Een groepje wijze oude mannen bedachten een ritueel om de goden te vermaken en te plezieren, zodat ze weer tevreden naar de mensen zouden kijken en hun gunstig gezind zouden zijn. Een dans ontstond, muziek ontstond, en de Voladores ontstonden.

Door af te dalen van de paal, al draaiend smeken de mannen de goden om water uit de hemel te laten afdalen zoals zij afdalen om de aarde te redden van de droogte. En met succes. Want het regende."

Daarna werd het zekere voor het onzekere genomen en elke zomer werd het ritueel opgevoerd, zodat de goden niet zouden vergeten de regentijd in te zetten en de aarde vruchtbaar zou blijven.

Er zit meer ritueel achter de vertoning die wij heden ten dage zien dan je zou vermoeden. Eerst wordt zorgvuldig de leider van de groep gekozen, de Palo Volador, hij gaat samen met de rest het bos in en bepaald welke boom er omgehakt wordt. Als hij een boom heeft gevonden dan danst hij rond de boom, buigt voor de boom en heft een glas aguardiente (brandewijn) in de 4 windrichtingen als zoenoffer omdat de boom omgehakt gaat worden.

Het gebied rondom de boom wordt minutieus schoongemaakt zodat de boom verder niet beschadigd raakt. Nadat de stam gestript is van takken en bladeren wordt hij over kleinere boomstammen naar het centrum van het dorp gerold, getrokken en geduwd. Het was verboden om op de stam te staan, en ook vrouwen mogen de stam niet aanraken. Alles om te voorkomen dat een slecht omen zou ontstaan en de Voladores een ongeluk zouden krijgen.

Voordat de paal rechtop werd gezet werd er een touwladder omheen gevlochten. En voordat de paal rechtop gezet werd was er een ritueel wat tamales, tabak en aguardiente omvat alles om af te smeken dat de paal niet het leven van de Voladores zou nemen.

Bovenop de paal is een soort van open platvorm, de tecomate. Dit kan draaien en vormt de steun voor de Vogelmannen voordat ze afdalen. Voor die tijd was het een vernuftige constructie die vakmanschap vereiste. Tegenwoordig zijn de palen van staal en hebben ze hand en voetgrepen waarlangs de Voladores omhoog klimmen.

Palen variëren in hoogte maar de paal in Papantla is 37 meter hoog, de meeste palen zijn tussen de 25-27 meter.

De huidige kleding van de Totonacapa wit met kleurrijke randen en hoedjes is wat is overgebleven na de Spaanse invloeden, die Spanjaarden vonden dat blijkbaar maar niks: die naakte mannen met vogelveren pakjes die in een heidens ritueel afdaalden. Kleren aan of stoppen met die onzin, zoals in zoveel rituele gebruikelijk was in die tijd.

De kleuren zijn symbolisch en vertegenwoordigen de regenboog na de regen. De bloemenversiering symboliseert de vruchtbaarheid van de aarde. De diagonale rode lappen stof symboliseren de vogelvleugels. Elke versiering verwijst naar vruchtbaarheid, lente, planten en dieren, oftewel moeder aarde. Zij moet onder de aandacht gebracht worden van de goden, zij moet gered worden van de droogte. De gouden franjes zijn de zonnestralen.

En dan begint de muziek, de tamborcillo, het kleine trommeltje, roffelt en de rietfluit met drie gaten maakt de melodie. Een typische melodie kenmerkend voor de Totona stam zoals de totonaca's in het kort genoemd worden. Muziek wordt gemaakt door de Palo Volador.

De Voladores komen naar de paal, gebogen hoofd uit nederigheid voor de taak die hun wacht. De Palo Volador loopt voorop en leidt de mannen naar hun taak. Snel klimmen ze in de paal en gaan op de tecomate zitten en bevestigen het touw om hun middel. De laatste die naar boven gaat is de Palo Volador, hij maakt gekke sprongen in het midden van de Tecomate alsof hij een vogel is die een paringsdans uitvoert en richt zich tot alle 4 de windstreken.

Ho, hé, wacht Jeanette, dat zie ik niet als ik in Puerto Vallarte of Playa del Carmen kijk, dan blijft die trommelaar op de grond. Ja, dat klopt. Iemand moet met de pet rond natuurlijk. Die mannen leven niet van de wind, het ritueel is een beetje aangepast. In het oorspronkelijke ritueel zoals het nog uitgevoerd wordt in het dorp van herkomst blijft de Palo Volador op de tecomat zitten ens peelt vanaf daar zijn muziek, dichtbij de goden. En dan komt er 1 speciale noot (echt vraag me niet welke!) en dan "vallen" alle 4 de Voladores naar beneden en draaien om de paal en om hun as. Ze vallen met hun rug naar beneden, hun gezicht gericht op de paal.

Traditioneel zijn er 52 draaiingen. Dit komt overeen met de vuurcyclus van de Meso Amerikaanse kalender. tegenwoordig zijn het aantal draaiingen afhankelijk van de hoogte van de stok.

In enkele minuten is het schouwspel voorbij en hebben de mannen touch-down en lopen mee met het draaiende platvorm tot de laatste op zijn voeten staat. Zo snel eindigt het magische moment wat jaren voorbereiding vergt.

Al jong beginnen de Voladores met het oefenen en in periodes voor het ritueel moeten ze zich aan regels houden om rein te zijn voor dit ritueel. De oorspronkelijke dans werd namelijk uitgevoerd door "5 kuise jonge mannen". Zie die nog maar eens te vinden heden ten dage. Ik gok zomaar dat ook dit deel van het ritueel wat moderne aanpassingen heeft ondergaan.

De website van Mexico Escondido sluit af met het volgende:

Volgens de Totonakenlegende zeiden de goden tegen de mensen: 'Dans, wij zullen toekijken.' En dat is precies wat vogelmensen, of 'vliegers', doen, een spectaculaire dans uitvoeren om de goden te plezieren.

Een groep van vijf mannen slimt op een paal van ongeveer 30 meter hoog, vier van hen binden een touw om hun middel en springen met open armen om de paal heen en draaien met hun hoofd de leegte in. Ondertussen blijft het vijfde lid bovenop de paal staan en speelt hij inheemse muziek met handgemaakte houten instrumenten. De fluit staat voor het gezang van de vogels en de trommel de stem van de goden.

Deze dans is ook een symbool van de vier windstreken (het vierzijdige platform en de vier vliegende). De muzikant markeert de vier windstreken, te beginnen met het oosten, want daar komt het leven vandaan. Elke vlieger draait 13 keer, een cijfer dat vermenigvuldigd is met de 4 vliegers het getal 52, en het is al bekend dat volgens de pre-Spaanse kalenders elke 52 jaar een zonnecyclus wordt voltooid, waarna een nieuwe zon opkomt en het leven zijn loop volgt.

De Dans van de Voladores de Papantla staat op de werelderfgoedlijst van Unesco.

Foto: Voladores in Playa del Carmen, Quintana Roo, Mexico

ik geef bijna 6000 Mexicaanse peso uit aan boodschappen

Sun, 06 Sep 2026 09:00:25 -0700

Het was weer eens tijd om naar CityClub te gaan met onze exclusieve pas. Waarom het nu precies tijd was herinner ik me niet, maar het leek vanmorgen vlak voor het ging hozen en onweren een goed idee. Er was een lijstje en dus was het nuttig.

Wij zijn niet zo van de structuur met boodschappen doen, we gaan ook vaak samen als het gaat om de hele grote boodschappen, lekker makkelijk met de cases op de motor of met de motocarro en dan volladen. Dat was nu ook het plan. Maar onweer dus. Het leek geen mega bui dus we zetten de plannen even on hold en inspecteren alle reparaties van de lekkage (lees ook: Zo lek als een mandje )

De lekkages zijn zo goed als onder controle, hier en daar nog een puntje op de 'I' oftewel een likje flex seal of een randje imper aanbrengen en dan lijkt het allemaal weg. Halleluja!

En als het droog is gaan we op pad, maar dan moet wel de motocarro starten. En dat lijkt met al dat vocht wat lastig voor het karretje van Chinese makelij. We nemen de BMW's en besluiten eerst naar de Chedraui vlakbij te gaan. Kunnen we gelijk even kijken hoe de straten er bij liggen na die bui. Het riool op 5 Febrero stroomt over, de stank is daar het bewijs van, maar verder lijkt het qua water wel mee te vallen.

In de winkel is het relatief rustig, niemand wil weg als het regent, die zitten allemaal thuis met koffie en een broodje, een Mexicaanse gewoonte tijdens de regen. We ontdekken Remia sauzen. Echte, met Nederlandse tekst er op: shoarma saus, frietsaus, mayonaise en curry, we kunnen ons plezier niet op, ze zijn niet heel lang houdbaar, maar we denken dat we alles wat we nu gekocht hebben wel opkrijgen. Daarbij zijn Nederlandse producenten zeikerds met houdbaarheidsdata, dat kan soms best een weekje of langer. Ik geef ruim 1600 peso uit, waarvan wellicht ruim 600 peso aan echte boodschappen en 1000 peso aan Remia! Wat een feestje.

Nadat we alles uitgepakt hebben rijden we direct door naar CityClub. Mijn zoon stelt de carburateur wat ruimer af zodat het onding meer toeren maakt en dan blijft hij na het starten prima draaien.

We negeren de zeur-muts bij de ingang die vind dat de helmen niet mee mogen de winkel en en plunderen eerst de vleesafdeling. De meest belangrijke reden waarom we deze pas hebben is omdat we het vlees in de supermarkten en carniceria's niet van al te beste kwaliteit vinden en bij CityClub gelukkig wel. Kipfilet zonder water, gehakt zonder toevoegingen en botermalse arrachera in grote lappen die ik zelf verdeel in handige steaks voor de BBQ. Samen met de Argentijnse knoflookworstjes en een paar pakken gemarineerde kipkluifjes is de vriezer wel weer genoeg aangevuld denken we. We hadden nog best veel van de vorige keer.

En om de Remia aankopen te vieren gooien we een kilo of wat patat in de kar. Hopla!

CityClub is voor groot inkopen, dus ik koop 2 kilo 100% rundergehakt, 2 kilo arrachera, verplicht 3x een pond kipkluifjes, 4 pakken aardappelpuree, een tray charros beans, 10 pakken suiker, grootverpakking rijst met daarin 4 pakken van een kilo elk, een stuk Nederlandse rookkaas, en 2 kilo gewone kaas, en ga zo maar door.

Bij de kassa zie ik het bedrag oplopen tot ruim 4400 peso, (dat valt mee) als de caissière op het eindtotaal drukt hebben we een aftrek van ruim 400 peso (cash back staat automatisch op de kaart, winkelkorting krijg je direct uitbetaald) en blijft er 4100 peso en 10 centavo over en het cash back saldo is ruim 300 peso, dus 700 peso korting in totaal. Wij sparen de cash back altijd op tot het een leuk bedrag is, zodat je dan een keer maar en paar peso hoeft bij te betalen. Dat moet wel voor het einde van het jaar en rond de kersttijd mag je hem ook niet inwisselen.

We eten een hotdog in het restaurant en pakken de motocarro in.

In twee uur tijd (boodschappen doen in Mexico is iets wat een boel tijd in beslag neemt) ben ik bijna 6000 peso lichter en ik mis nog een paar dingen, daarvoor moet ik naar een andere winkel. Bij Chedraui was amper fruit, en de couscous en lasagne bladen waren onbetaalbaar, dus ik wil even naar Soriana of de Ley. En misschien naar de mercado kan ik gelijk in grootverpakking curry kruiden halen. Maar dat komt van de week wel.

Ik verdeel het vlees in porties en stop het in zakjes, de diepvries is weer vol en de pantry ook, en wij ploffen neer voor de fan. De vuilnisman was nog niet geweest dus al die stinkverpakkingen van het vlees konden nog mee in deze berg afval die we aan de straat zetten. Tien minuten later hoor ik de auto en de fluitjes van de mannen.

Fijn, want je kan het afwassen al die verpakkingen van vlees maar het gaat in die hitte toch stinken, en trekt vliegen aan, beter dat het weg is. Verdwenen! Net als mijn bijna 6000 peso, nu na, niet helemaal, want daarvoor hebben we nu goed gevulde kasten.

Het klinkt voor mij dan altijd als een enorme berg geld, want eigenlijk is het in 1x mijn hele maandbudget, maar we eten er ongeveer wel 2-3 maanden van. En doen alleen tussendoor nog vers boodschappen en vullen het drinken nog een keer aan. En dat is het wel.

Als ik het omreken in euro's is het ook niet veel denk ik 6000 MXN = 303 Euro, voor 2 personen voor zeker 2 maanden vlees van topkwaliteit en voor zeker 3-4 maanden aan dingen als rijst, suiker, koffie en pasta enzo.

Enne, al die Nederlanders in Mexico die dit lezen: Op naar Chedraui (selecto) die hebben nu (een beperkte voorraad) Remia sauzen. ze kosten 99 peso en 65 peso afhankelijk van welke je koopt. Ze staan gewoon tussen de hotsaus, ketchup en andere sauzen en bij ons ook bij de importación.

Foto: Kaasboer op de mercado publico ergens in Mexico

Geel en wit en water er in en water eruit het verschil!

Fri, 04 Sep 2026 09:00:02 -0700

Soms is het denkpatroon in een vreemd land niet te volgen, werden we stapelgek van de draden-warboel in onze meterkasten en door de muren die bij totale willekeur in dun groen begonnen om in dik rood te eindigen bij een schemerlamp, begrijpen we ook geen ene fuck van waterleiding.

Dat er een verschil is tussen grijs (vuil water) en wit (schoon water) dat begrijp ik. Het is een beetje overbodig onderscheidt omdat het hier uit 2 verschillende diameters bestaat die je bijna niet kunt verwarren omdat ze niet op elkaar passen. Maar goed, laten we het slim noemen. De logica voor schoon water ontgaat me volkomen.

Wit is schoon water er in en gelig (grotere diameter) is schoon water eruit, of was het andersom? Nu ja zoiets, er zijn 2 systemen en verschillende diameters en de ene past net niet op de andere en dat is zeker een feit als je een ander merk koopt. Niets is universeel.

Maar beredeneer even met mij en dit zal chaotisch worden, maar probeer het te volgen: stel dat wit schoon water is wat eruit gaat......dus vanuit je Tinaco naar je huis, diameter drie kwart wit, op een gegeven moment wordt dat dan toch water wat er IN komt als het door de muur van je huis gaat? En dan is het nog steeds wit, drie kwart........maar volgens de logica zoals de meneer het ons uitlegde zou het dan geel (beige), (en die is ook drie kwart) ofzo moeten zijn want het is schoon water wat erin komt. Maar die is niet 3.5 ook al noemen ze het hier wel zo, dit is geel en past op geen enkele ander drie kwart. Dus als je denkt dat je het snapt en in de bouwmarkt gewoon blind drie kwart pakt sta je 9 van de 10 keer naar het "in" en "uit" systeem te staren en heb je de verkeerde drie kwart, ook al heet het beiden drie kwart.

Zo waren wij aan het klunzen, de waterleiding van de tinaco lekte en er moest een boiler weg, dus 2 verloopstukjes, 2 afblinddopjes, alles driekwart, maar het paste niet Het één is dan water wat UIT je boiler komt, en naar je huis loopt waar het weer IN wordt, echt, en het andere is wit want water wat UIT je tinaco komt en IN je boiler gaat. Ja maar het is beiden uit, ja maar, zo antwoordde de man van de ferreteria: dit is wit en dat is geel,. Maar het is beiden drie kwart en toch past het niet. nee, dat klopt want dat is wit voor water er uit en dat is geel voor water er in........dit is niet te filmen deze beredeneringen, en wij denken er het onze van: allemaal verkoop-truukjes zodat je straks een kast vol nutteloze koppelingen hebt en einddopjes en maar heen en weer blijft lopen tussen de plaatselijke ferreteria en je huis.

Nu is die gelukkig op 1 minuut lopen van ons huis, dus dat is het probleem niet maar het probleem zit hem voor on sin de logica. Er is geen logica. En dat komen we wel vaker tegen, daar waar een winkel je rustig te dun draad wil verkopen voor je hoge groepen die je in 1 aankoop doet, en je dan zegt: nee ik wil dikker draad, en dan is dat op dus deze kan ook wel, boeit ze niet dat je huis misschien wel af fikt, als je dat zegt zeggen ze doodleuk: het heeft een brandwerende coating.....ja duh.....dat soort discussies win je in landen zoals dit nooit. Zonder op tenen te trappen moet je dan toch zien te krijgen wat je hebben wilt en weigeren wat je niet hebben wilt, en niet teveel in discussie gaan want je trekt echt aan het kortste eind.

Wij hebben dus witte buis, die er in gaat van drie kwart, en gele buis die eruit gaat ook drie kwart, en dat past niet op elkaar want wit en geel, maar het is allebei drie kwart en voor water.

Of was het nu andersom, ging wit er uit en geel......nou ja whatever, we hebben weer dopjes toegevoegd aan de doos met troep die we aan het verzamelen zijn.

Note: Tinaco is de kunststof wateropslag waar je in Mexico je drinkwater in ontvangt van de waterbuis van de straat, in sommige steden heb je elke zoveel dagen water (onder druk), en dan vult de tinaco op. Ze zijn er in verschillende grote's, de meest gangbare is 1100 liter. Zit hij vol (en heb je geen pomp) heb je lekker waterdruk (zwaartekracht) want ze staan op het dak, heb je hem niet op het dak dan moet je een pomp anders werkt het niet. Wil je altijd consistente waterdruk ook als je tinaco op het dak staat, dan plaats je ene pomp. Sommige huizen hebben ook cisternes: Ondergrondse wateropslag, dan heb je altijd een pomp omdat het water daaruit of naar de tinaco op het dak wordt gepompt of naar jouw tappunt.

Foto: Mijn zoon die de tinaco's op het dak van de appartementen schoonmaakt

Mexico leeft en ik leg uit wat dat betekent

Tue, 01 Sep 2026 09:16:46 -0700

Iets wat veel Nederlanders die naar Mexico verhuizen niet in eerste instantie zullen bemerken is dat Mexico leeft. En ik ga uitleggen wat ik daarmee bedoel. En dan heb ik het niet over de toeristen-gebieden in Mexico maar over het echte Mexico, daar waar de Mexicanen wonen en amper 'gringo's" zijn.

Als je in Mexico komt wonen zul je merken dat je steeds meer aandacht gaat besteden aan het leven om je heen. Want je kunt er niet om heen. Al is het maar voor je veiligheid.

Ging je in Nederland snel op je fiets of in de auto van A naar B door soms stille straten, dan zie je woonwijken, hier en daar winkelstraten, en industriegebieden. Allemaal netjes gesegmenteerd, en daar sta je helemaal niet zo erg bij stil, al die ordelijkheid.

Ooit stelde ik een boekje samen "100 vragen aan jezelf" waarin ook vragen staat ook de vraag "Kijk je wel eens naar boven als je wandelt?". Ik zette deze vraag er bewust in omdat we in het drukke Westen waar Nederland onder valt vaak zo weinig oog hebben voor het echte leven. We rennen van hot naar her en door de indeling van steden is ons leven heel gefragmenteerd. En we stappen zelden nog in uitdagingen. Want alles is bekend, gereguleerd en geordend.

Ik kon vroeger in de straat waar ik woonde een kanon afschieten overdag en dan raakt eik niemand, zo stil kan het zijn in Nederlandse wijken.

Mexico is anders, het straatleven in Mexico is anders, het dagelijks leven in Mexico is anders.

Als ik door mijn buurt loop is er altijd wel iets van bedrijvigheid, omdat er altijd wel iemand aan het vegen is, de voordeur van een huis open staat om de wind vrij spel te geven, er een bejaarde in een stoel op de patio zit, muziek die naar buiten zweeft (of dreunt) een winkeltje wat iemand gebouwd heeft in zijn voortuin, een eetkraampje op straat met oesters en garnalen, een paar stoelen en een tafeltje, ze heeft het druk. Een rijdend koffiehuisje wat elke dag op de hoek geparkeerd wordt, met verse donuts en conchas en de geur van koffie waar mensen elkaar ontmoeten.

Er zijn bedrijfjes zoals de lasser en de hekwerker, de auto reparateur en de mevrouw die kleding verstelt, en de sleutelmaker niet te vergeten in zijn houten keetje. Op een hek is een reclame bord bevestigd: die mensen verkopen huisgemaakte ijsjes, bolitas, zakjes met bevroren vruchtenwater en vruchtenpulp die je kunt leegzuigen. Iemand wast een auto, en kinderen rennen door de straat in een spannend spelletje waar ik niets van begrijp, hun gelach vult de lucht. Honden liggen lui in de warmte te kijken of vliegen blaffend op als je langsloopt, er hangt een vrouw de was op: lange lijnen met kleding, er klinkt een stem van de radio, iemand is aan het koken en de geur van eten drijft op de warme middaglucht naar buiten. Mijn maag knort.

Er wordt gewerkt, geklust, gepraat, er wordt geleefd. Er is een mengeling van bedrijven en bedrijfjes en wonen. In mijn stad staat zelfs midden in de stad een enorme meelopslag van de plaatselijke meelfabriek. En wat te denken dan de koekjesfabriek Dondé, midden in het hart van Merida in Yucatan?

En als dat straatleven daar is eigenlijk niks spannends aan, maar wel heel anders dan in Nederland waar we allemaal een beetje stilletjes onze gang gaan zonder elkaar te storen.

Mexico is zoveel meer dan al die toeristische trekpleisters. En hoewel ik een ingewikkelde haat/liefde verhouding met dit land heb na ruim 6 jaar rondreizen, ben ik nog altijd verbaasd over hoe Mexico vooral vol leven zit. Elke dag weer.

Als de kerkklokken luiden van de kerk voor mijn huis en ik de vrome mensen gebeden hoor prevelen en mijn buurman zijn radio hoor, en bij de botenopslag achter mijn huis iemand een slijptol aanzet ben ik 100% in Mexico.

In Nederland mogen kerken geen geluid maken van de omgevingswet en de buurman mag mij niet storen met de radio.

Ik denk dat veel mensen zich op Mexico verkijken, die blijven hangen in een toeristische omgeving omdat het daar comfortabel is, er is internationaal eten, er is happy hour, er zijn prachtige plekken om te bezoeken. Maar als je ECHT in Mexico wilt gaan wonen moet je dat eigenlijk niet doen. Dan moet stoppen met zoeken naar al die attracties en het echte leven gaan ontdekken n Mexico.

Pas dan weet je of Mexico voor jou het juiste land is. Gelukkig kun je hier op een tijdelijke verblijfsvergunning dat in drie jaar prima uitzoeken voordat je een vaste verblijfsvergunning kunt aanvragen.

Ik vertel dit omdat ik merk dat veel van mijn voormalig klanten met wie ik nog contact heb, in een soort comfort-zone zijn gaan zitten in een toeristen gebied en in een heel ander Mexico lijken te leven dan waar ik leef. Als ik ze spreek leven ze in een soort van eeuwige vakantieroes of een internationaal leven wat zich toevallig in Mexico afspeelt. De meeste zijn ook in dat toerisme gaan werken, ze hebben een restaurantje, een bar of verhuren wat via Airbnb. En hun verhalen en ervaringen en de mijne staan bijna haaks op elkaar.

Natuurlijk zitten er wel overeenkomsten in: de taco's, de arrogantie van de Mexicaan, de gringo tax, en zo nog wat zaken, maar zij herkennen niet het geluid van de gasauto, de ijscoboer en de waterman. En zij kopen niet bij Coppel en komen amper bij Chedraui of Soriana, laat staan op de Mercado Publico. Zij kopen op organische markten, georganiseerd door buitenlanders, en zij lopen door toeristen gebieden waar geen Similaris zit maar een toeristen farmacia die vaak nep medicijnen verkopen, kalk pillen voor veel geld. Zij eten geen taco's op straat waar het vet van afdruipt voor 15 peso per stuk, zij eten sushi en falafel en als ze een taco eten is het en haute cuisine ding wat geen enkele Mexicaan zal herkennen als een taco.

Het is een comfortzone, en ik kan het aan de ene kant wel begrijpen, ik geniet ook met volle teugen als ik in zo'n gebied ben, maar als je dan zegt: ik woon in Mexico.......is dat wel de waarheid?

Ik stelde die vraag aan iemand die in Mexico stad in zijn comfort-zone woont, hij komt amper zijn wijk uit, leeft in koffiehuisjes waar het vol zit met internationaal publiek, zijn buren komen van over de hele wereld maar niet uit Mexico, sterker nog: zijn huisbaas is niet eens Mexicaans. Hij weet na 4 jaar nog steeds bijna niets van Mexico en het echte leven in dit land anders dan het leven in zijn wijk en zijn stadsdeel.

Woon je wel in Mexico, vroeg ik hem terwijl ik naar zijn Nederlandse nummer op mijn telefoon keek.

Hij viel stil, goeie vraag, zei hij maar hij beantwoorde hem niet.

Mexico is niet perfect, sterker nog, al dat "leven" is soms fucking irritant, als de buurman drie uur lang naar zware depressieve Jazz muziek zit te luisteren in de tuin die zo hard staat dat ik bijna de krassen in de LP's kan horen en de pastoor gepassioneerd hel en verdoemenis staat te preken aan de overkant met alle ramen open om zijn parochie wat frisse lucht te gunnen, en dan komt er ook nog een reclame auto langs met een omroepsysteem wat bijna de ramen uit je huis blaast, dan steekt mijn "haat" de kop op.

Maar dat echte leven, elkaar groeten op straat, overal altijd, voetgangers voor laten bij het oversteken, een praatje in de winkel, of iemand die de deur voor je open houdt, het geluid van kinderen die spelen op straat, de kookgeuren die je af en toe bereiken, de waterman aan de deur, de vrolijke fluitjes van de vuilnismannen en de toeter van de bakfiets met vers brood, dat leven, dat is Mexico. Weten dat een fles koud drinken nooit verder weg is dan het volgende blok omdat overal kleine winkeltjes zijn, weten dat je niet naar een industriegebied moet om je olie te verversen of je motor af te laten stellen, en weten dat je buren als ze je zien 9 van de 10 keer wel een praatje willen maken, gewoon omdat het nu eenmaal zo gaat in Mexico.

En het is niet perfect, zoals het in de toeristengebieden perfect is: Mijn straten zijn kapot, mijn wandelpaden zijn ongelijk en gaan op en neer en zitten vol valkuilen. Maar het is wel echt.

Als ik iemand spreek die na zijn emigratie twijfel heeft, dan vraag is steevast: wat zou je missen aan het land waar je nu bent als je weg bent?

En dan mag je geen stranden of resorts noemen, maar iets uit het echte leven. En als je dat niet kunt, woon je niet echt in dat land.

Zoals mijn gesprekspartner afgelopen week niet de vraag kon beantwoorden of hij wel echt in Mexico woonde.

Lees ook op mijn Emigratie Website het artikel: Emigreren naar Mexico, mijn ervaring

Foto: Comitan, Chiapas, Mexico

Een huis kopen als belegging

Sun, 30 Aug 2026 09:00:54 -0700

Als je in Mexico een huis gaat kopen, (of grond) kun je dat met heel veel opties doen. Op mijn website Leavingholland.com schrijf ik daar in een speciale rubriek over. Je hebt fractioneel eigendom, je kunt timesharen, je kunt volledig eigendom hebben of juist helemaal geen eigendom als je Ejidal koopt. Soms moet je van de wet je huis via een trust kopen, kortom, je hebt opties voor eigenaarschap.

Je hebt weinig opties om te betalen, als buitenlander is dat bijna altijd cash. Want je kunt, zeker als Europeaan, geen hypotheek of lening aanvragen in Mexico. Sowieso is het begrip "hypotheek" redelijk nieuw en een duur product in Mexico. Mexico kent huurkoopconstructies voor de Mexicaan, maar voor de buitenlander is het cash wat telt. Huizen zijn al lang niet meer zo goedkoop in Mexico als het internet vaak nog beweert, maar ze zijn veel goedkoper dan in Nederland. Maar de bouwkwaliteit is bijzonder wisselvallig, om het woord "slecht" maar niet te gebruiken.

En je kunt huizen kopen om verschillende redenen op verschillende locaties. Zo kun je in de stad wat kopen, of juist buiten de stad op de Mexicaanse Vinexlocaties, zoals ik die noem. Of echt op het platteland en in the middle of nowhere.

Koop je in the middle of nowhere dan moet je rekening houden met het ontbreken van voorzieningen. Je hebt geen toegang tot elektriciteit, vaak ook niet tot internet en water moet je goed uitzoeken. Soms mag je een put boren, maar niet altijd en dan moet je samen met je buren een waterbron delen. Dat kan tot ingewikkelde constructies leiden net als het aan laten leggen van elektra en een toegangsweg naar je huis. Nog afgezien van de kosten die het met zich meebrengt. Is het een goede belegging? Financieel gezien niet, want de aanschafwaarde mag wel laag zijn ,de overige investeringen die je moet doen zijn buiten proportioneel. Je investeert met een dergelijke bouw alleen in je eigen levensgeluk op basis van keuzes die je maakt die bij je levensovertuiging passen, maar je investeert ook in een stuk infrastructuur om dat te realiseren.

Koop je een huis op een Mexicaanse Vinexlocatie, zoals ik de stedelijke uitbreiding vaak noem, dan is het het meest eenvoudig. De voorzieningen zijn er vaak al, de stukken land zijn verdeeld, standaard is meestal 10x20 vierkante meter en er zijn zelfs bouwtekeningen beschikbaar, alle papierwerk is vaak al op orde, mits het geen scam is, maar ook daarover kun je lezen op mijn website leavingholland.com. Je hebt dan een makkelijke aankoop, vaak wel dezelfde problemen met de bouw en de bouwploeg, maar alles kan soepel en snel verlopen, zeker als de bouw al is afgerond. En als je er woont kun je door je keukenraam het huis van de buren aanraken. En dus ook alles horen van elkaar.

Koop je in zo'n vast bouwproject met toegangspoort en oprijlaantje, of aan een cul-de-sac, dan betaal je gezamenlijk voor onderhoud van wegen en beheer van ruimtes, en beveiliging. En dan woon je ook allemaal in hetzelfde type huis wat door de eigenaar (het vastgoed bedrijf) gebouwd wordt, vandaar mijn term "Vinexlocatie". Het is karakterloos, snel gebouwd, en biedt weinig groen en privacy. Maar het is super makkelijk en betaalbaar. Is het een goede investering? Nee, de enigste die rijk wordt van deze 10x20 stukken grond is de vastgoedmaatschappij, jij zit in een monotoon niet eens waardevast type huis, zelfs als je onder eigen architectuur bouwt, veel te dicht op de buren en vaak ontwikkelen deze gebieden zich niet volledig waardoor verval en achterstand ontstaat. De leeg staande stukken grond veranderen al snel in stortplaatsen voor puin en vuil. En er worden er teveel gebouwd in slechte te snelle bouw waardoor er weinig waardevastheid in de stenen zit, veel geld in onderhoud gaat zitten en alleen de grond waarde heeft, maar die waarde is niet hoog ook al betaalde jij de hoofdprijs, en afhankelijk van toekomstige ontwikkelingen qua voorzieningen zoals winkels en ziekenhuizen en dergelijke.

De beste investering is nog steeds bestaande bouw, in de oude kern van een stad uit de tijd dat er nog relatief grote stukken grond weggegeven werden. 400 vierkante meter minstens, maar als je een beetje zoekt kun je zelfs wel 1000m2 kopen. Grond in de stad is altijd meer geld waard, vanwege de aanwezige infra en voorzieningen. Het object wat mijn zoon kocht is sinds de aankoop al in waarde gestegen, niet vanwege de moderniseringen die wij aanbrengen zoals nieuw elektra enzo, maar vanwege de grondprijs. Grond in de stad is schaars, gewild.

Daar is 1 uitzondering op: een historisch huis. Als je een historisch huis koopt in de oude kernen van steden met het etiket "pueblo magico" of die "centro historico" op de borden hebben staan, heb je wellicht wel een pareltje om in te wonen, maar dat pareltje kost je goud geld omdat de historische vereniging zich er dan mee bemoeid en je alleen Mexicaanse bouwmaterialen mag gebruiken van hoogwaardige kwaliteit. Daarom staan al die panden leeg, geen realistisch denkende Mexicaan wil daar zijn handen aan branden. Je ziet vaak dat dat soort objecten door architecten opgekocht worden en opgedeeld worden in luxe airbnb's en dat verdiend zichzelf dan wel terug blijkbaar. Maar er is altijd een cultuur historische vereniging die er een mening over heeft inclusief de bijbehorende stroperige bureaucratie. Ik heb Amerikanen gezien die gillend gek werden van hun historisch Mexicaans huis en crowdfunden en bedelen in Facebookgroepen om de renovatie af te kunnen maken.

Bij zo'n restauratie als ontheemde buitenlander loopt je tegen zoveel problemen en bureaucratie aan dat je je moet afvragen of je daar je handen wel aan wilt branden tenzij je een liefhebber bent van restaureren van cultureel historisch erfgoed en een dikke beurs hebt. Maar die investering verdien je zelden terug, anders dan in je eigen levensgenot, tenzij je het mag verhuren binnen het toerisme. Want iemand vinden die voldoende cash geld heeft om jouw restauratie te betalen en de grondprijs in het historisch centrum te kunnen ophoesten is zoeken naar een stukje spelt in een hooiberg, niet eens de hele spelt.

Ik zal niet zeggen dat de aankoop van mijn zoon risicoloos is als het gaat investering en beleggen, want ook hier geldt hetzelfde risico als overal in de wereld: Blijft de vastgoed bubbel bestaan of barst hij en donderen de vraagprijzen naar beneden? Maar de markt voor vastgoed in Mexico is niet gekoppeld aan hypotheekrente en daarmee zit de markt hier anders in elkaar. Ik heb niet genoeg verstand van de markt om dat risico goed in te schatten. Maar volgens onze makelaar die laatst even binnenwipte is het pand nu al minstens een half miljoen meer waard, puur op marktwerking en modernisering. En wij hebben er nog lang geen half miljoen ingestopt, als we onze uitgaven op dit moment optellen die we puur voor de renovatie hebben gedaan zitten we misschien op 70.000 peso. De rest van onze uitgaven zijn persoonlijke spullen zoals meubels en witgoed.

Het is veel werk zo'n oud huis opknappen, ons huis stamt uit 1950, en het appartementenblok stamt uit 2009, en elke dag is er een uitdaging, of stap terug als je pessimistisch bent, zoals wij. We lossen 1 probleem op en voegen nieuwe problemen toe aan de lijst. En gaandeweg de restauratie zien we dat we sommige dingen wellicht een beetje onderschat hebben. Maar we hebben tijd op onze hand, want we gaan voorlopig nergens naar toe, en wonen nu gratis, want we betalen geen huur meer. En dat is elke maand al winst.

Winst die we in de verbouwing kunnen stoppen. We betaalden in La Paz enorm veel huur, omdat er woningschaarste is in deze stad. En die 17K peso per maand huur die we de afgelopen maanden steeds moesten neertellen, is nu elke maand iets nieuws in het pand, een nieuw raam, of drie, blijkt uit de prijsopgaaf, een dag of 2 een arbeider inhuren, of 4 aircon units kopen. Zulke dingen.

Geld heeft een vreemde waarde in Mexico, sommige dingen zijn extreem goedkoop in verhouding tot wereldpijzen, en andere zaken zijn extreem duur. Ons huis was goedkoop, in verhouding tot de rest van de huizen die te koop staan. en daarom was het een goede investering en een mooi beleggingsobject, het geld wat we er in stoppen verdienen we zeker weten terug, want grond in dit deel van het land en in dit deel van de stad zal altijd gewild blijven.

En het terugverdienmodel zoals wij hebben gemaakt, met de beoogde verhuurprijs voor de appartementen en het feit dat we zelf gratis wonen laat zien dat we met 5-7 jaar alles terugverdiend hebben. En dat is een fijne gedachte. Het was niet het doel, het doel was niet zo snel mogelijk rijk worden van deze aankoop. Het doel was zelf geen huur meer betalen en van online inkomen naar offline inkomen. De aankoop van het huis terugverdienen is bijzaak, dat komt wel als het ooit verkocht gaat worden

Denk goed na voordat je gaat investeren in vastgoed in het buitenland. Ga je emotioneel geld uitgeven? Op basis van woonwensen, dromen en verlangens voor je toekomst (landelijk, stijlvol, rust, zwembad, hip modern, strak, historisch) of kies je met je hoofd een meer economisch verstandige optie welke je straks in de toekomst makkelijk (en met winst) kunt verkopen als je bijvoorbeeld weg wilt? Want al die Tulum huizen (Wit met riet en hout) zijn prachtig, maar een Mexicaan zal het nooit van je kopen, dus je zoekt die ene buitenlander die hetzelfde ziet in jouw huis en dezelfde grootte van beurs heeft. En dat is een heel andere markt, dan "tussen de Mexicanen".

Dromen van nieuwbouw deed ik heel lang, omdat ik ooit wel eens in een nieuw huis zou willen wonen. Ik droomde van een stuk land aan zee, een leuke container erop, ik droomde van zelfvoorzienend leven in de jungle met een waterput, maar uiteindelijk woon ik straks in een oud huis wat 75 jaar geleden gebouwd is, in de tijd dat huizen nog van steen werden gemaakt en niet van gietbeton. Ik woon in een ruim opgezette wijk dus ik zit niet pal op mijn buren. En we kochten dit omdat dat de meest economisch verstandige keuze was voor de toekomst van mijn zoon, die hier de rest van zijn leven wil wonen. En ik maak het tot mijn droomhuis.

Foto: Nieuwe keuken in aanbouw