Jeanette

We hebben een watercontract!

Mon, 18 May 2026 21:45:37 -0700

Bureaucratie in Mexico is wel een dingetje. En hoewel er een boel informatie online beschikbaar is, over bijvoorbeeld de bewijslast, is de lijst nooit compleet. Soms niet omdat je buitenlander bent, soms gewoon niet omdat iemand vindt dat het anders moet en vergat de website aan te passen.

Het blijft altijd spannend hoeveel dagen je kwijt bent aan het regelen van iets simpels. Zo hadden we in Merida voor elke handeling bij Transito bijvoorbeeld een adresbevestiging nodig van INM, dat betekende dat je sowieso 4 dagen kwijt was daar waar een Mexicaan het in 1 of 2 dagen kon regelen. Je moet naar transito voor de aanvraag brief (lange rij), naar INM om die in te levereen met een shitload documenten (In de rij) , dan naar de bank (weer in de rij) om te betalen, dan een paar dagen later weer naar INM (weer in de rij) om de bevestiging op te halen. En dan weer naar transito om dat te regelen wat je wilde regelen, je jaarlijkse tarjeta de circulacion, je rijbewijs verlenging, whatever. En dan zat je een hele dag in de rij, van loket naar loket. Mits je de juiste papieren bij je had, anders moet je eerst dat weer regelen.

In La Paz is het wat simpeler. Het op kenteken zetten van de motocarro van mijn zoon was in een half uurtje gebeurd. Je gaat naar de voertuigregistratie, dat is de man van de keuring zeg maar, die maakt wat foto's, kwakt alles in de computer, en geeft je een bonnetje, dan ga je naar Finanzas, zo heet Transito in deze stad, en schuif je aan. Dat gaat retesnel, geen getrut, gezeik of gezeur, van loket A naar loket B waar je betaald naar loket C waar je je kenteken en tarjeta krijgt. Hopla, klaar, tot volgend jaar!

Het hele huizen koop project heeft allerlei bureaucratisch geneuzel sommige dingen zoals de inschrijving in het kadaster en deponeren en registreren van de koopakte doet onze advocaat, maar andere zaken moet je zelf regelen. SAPA is er zo 1, de wateraansluiting.

De vorige eigenaren hadden een zakelijke aansluiting, het huis heeft geen watermeter en wij hebben geen eigendomsakte. Iets wat verplicht is, samen met het betaal bewijs van Predial, ook iets wat wij niet hebben. Volgend jaar pas. Maa rje moet binnen 3 weken het contract overzetten. Zie je de tegenstrijdigheid in het systeem?

Anyway, je MOET eerst naar SAPA, je watercontract overzetten want CFE de stroommaatschappij wil de bon zien van het overzetten van je watercontract. Maar SAPA helpt je niet als je geen stroomrekening hebt.

Blablablabla......soms word je er knettergek van.

Mijn zoon had bij zich:

de brief van de notaris dat we echt eigenaren zijn van het pand
de waterbon van de vorige eigenaar (die zat in het hek geprakt en we dachten: Mss is het slim die mee te nemen)
zijn CURP document plus kopie
zijn resident Card plus kopie
zijn paspoort plus kopie
geen stroomrekening, want die komt pas over 2 maanden en we moeten binnen 3 weken.....blablabla......

Welkom bij SAPA, so far so good, hij mocht naar een balie, retedruk hier appte hij nog, maar dat bleken allemaal wanbetalers. De "overige zaken" zat uit zijn neus te peuteren.

Er is een openstaande rekening, dus die moet u eerst betalen (zucht) 948 peso, hopla, de rekening van deze maand.

Ik kan u niet inschrijven voor deze rekening u mist de volgende documenten:

verklaring fiscale status van SAT (belastingdienst)
verklaring van Predial (betaling OZB als je het zou omzetten naar Nederlandse begrippen)

Ja maar, zegt mijn zoon, ik heb het net gekocht dus ik heb geen predial, volgend jaar pas. Bij loket 5 kunt u er 1 laten uitdraaien op het kadastraal nummer en dat is voldoende......... een nutteloos papier dus, want als het in hun systeem zit, waarom moet het dan op papier van loket 5 naar loket 2? Anyway, je leert dat mopperen en vragen stellen weinig zin heeft. Je laat op zulke dagen je Nederlandse efficiëntie thuis, je neemt extra geduld mee, en volgt met een braaf uitgestreken gezicht de vinger........naar de SAT dus.

Daar mag je niet door de voordeur voor zulke futtiliteiten, je moet om het gebuw heebm door een klein poortje qwaar een bewaker zit, die eerst 101 vragen stelt, dan mag je naar binnen. Je staat dan te wachten tot er een medewerker naar buiten komt, die vraagt wie je bent, neemt je SAT verklaring in samen met je Mexicaanse ID Kaart, en doet dat bij alle nieuwe wachtenden en gaat dan naar binnen. Dag ID-kaart.......

Kwartiertje later komt die persoon weer naar buiten, de halve stad staat daar in de blèrende zon en hitte te wachten, roept wat namen af deelt papieren uit geeft documenten terug en gaat weer naar binnen en jij wacht netjes tot jouw naam geroepen wordt.

En dan ga je weer terug naar SAPA, eerst naar loket 5 voor de verklaring Predial en dan terug naar loket 2, en dan is het met 5 minuten geregeld. Is het nog steeds een zakelijk adres? vraagt de mevrouw. Nee zegt mijn zoon, het is een woonhuis en 6 appartementen. Muy bien, residential entonces, dan pas ik dat aan. Even controleren of op de volgende bon het gewijzigd is anders even terugkomen voor een correctie.

Niemand had het over die ontbrekende meter. Via interent leren we dat we hoogst waarschijnlijk een basis tarief betalen van 220 peso per maand. (11 euro) en het maakt niet uit hoeveel water we opmaken. We zijn met 6 huizen op ons land en hebben dus 6 tinaco's en de waterton voor de tuin. En later misschien nog wel meer tinaco's. (dat is een plan)

We hebben op de oneven dagen van de maand water (volgens de app van de stad), op de even dagen komt er geen water uit de leiding en zijn we aangewezen op onze eigen voorraad in de tinaco's. Zo werkt dat in de stad met waterschaarste.

11 euro per maand voor 6 huizen, ongeacht het verbruik. Zelfs als ze 220 peso per huis zouden rekenen is het nog spotgoedkoop. In het huurhuis hebben we wel een meter, we betalen zo'n 284 peso per maand met zijn 2-en.

Maar het kan nog dat het internet het fout heeft, net als met al die documenten die je mee moet nemen.

Volgende stap: CFE, maar dat doen we volgende week, morgen komt architect A en overmorgen architect B en de dag daarna geloof ik de tuinman om een boom om te hakken.

CFE heeft geen tijd waarbinnen het geregeld moet zijn. En we moeten 6 meters overzetten, dat zal ook wel weer een heel gedoe zijn.

Foto: Achter de waterval, Burgers' Bush, Nederland

De wereld staat in brand en wij werken gewoon door

Sun, 17 May 2026 08:37:32 -0700

Als ik de kranten opsla word ik niet blij, ik lees nieuws waarvan ik denk: is dat nu belangrijk? Dat Bulgarije het sSongfestival heeft gewonnen en Israel tweede werd? Dat er opluchting is bij de organisatoren van het evenement end at onze schaatsers van de leg zijn omdat de winterspelen in Heerenveen gehouden worden ver van het Olympisch dorp en daarmee de Olympische sfeer?

Ik mis belangrijk nieuws. Ik mis hoe het gaat in de straat van Hormuz, ik mis hoe het gaat met de vredesonderhandelingen t.a.v. de Oekraïne en Rusland, ik mis waarom de NAVO afspraken heeft met scriptschrijvers en film en TV makers, wat het nut daarvan is? Ik mis hoe het gaat met de andere oorlogen in de wereld, want er zijn er genoeg die nooit in het nieuws komen.

Ik mis hoe het gaat met de Fentanyl-wijken in de VS, heeft al dat "ingrijpen" van Trump door drugsboten uit het water te schieten alsof het een videospelletje is en al dat ingrijpen in Mexico nu werkelijk nut in zijn stadsbeeld? Zijn de parken alweer parken en niet langer campings? Heeft hij ook een nationaal plan om dat op te lossen in plaats van maar stampij te maken in de rest van de wereld? En hoe is het met Cuba? En overleven de Filipijnen het met gebrek aan olie? Boeiend dat de chips zakken in Japan in zwart-wit zijn.......hoewel? Best stijlvol eigenlijk.

Ergens tussen al dat nieuws wat ik mis lees ik dat er eindelijk een milieuactivist wakker is geworden en dat ze vind dat de oorlogen de wereld vernietigen en al die dure plannen voor de inwoners om de aarde te redden teniet gedaan worden. Je weet wel: jij moet 101 recyclebakken hebben omdat de aarde vergaat en mag niet meer op ver weg vakanties, terwijl Europese leiders even naar Cyprus vliegen voor ene overlegje wat ook wel in Brussel had gekund, of in Straatsburg, want die pendelen volgens mij ook nog steeds heen en weer. En wereldleiders besluiten om met 1 drone aanval meer CO2 te produceren dan jij in een jaar of misschien wel in je hele leven als ze iets raken. Lekker bombarderen rondom kerncentrales, in Europa en het Midden Oosten, lekker olieveldjes en olieopslagdepots bombarderen. En de sukkels die reageren op dat soort berichten en het toejuichen want F*ck de Russen en Kill Israel and Free Palestine, hebben niet eens door dat de aarde met elke explosie dichter bij de rand van de afgrond staat als het om het milieu gaat waarvoor jij al jaren een milkshake drinkt met een papieren rietje, of althans, dat probeer je.

Ik kom langs een video van Tucker Carlson met de voormalig persmedewerker van Zelensky die een boekjej open doet over de dubbele agenda daarzo. Ben ik verbaasd? nee, allang niet meer, er moest wel iets anders aan de hand zijn in die relatie tussen de EU en Zelenski en Rutte, dat kan niet anders, zoveel geld, wat er niet is voor zorg, voor infrastructuur en voor andere zaken waardoor de burgers in Europa zouden kunnen floreren, dat gaat echt niet allemaal op aan verdediging. En als ik dan twee digitale kranten verder lees dat half Afrika lijkt te vechten met wapens die aan de Ukraine zijn gedoneerd en die ze gekocht hebben van de Ukraine, denk ik: Gadsamme, das ene handig verdienmodel! Dat lijkt op die start-ups van knotjes die crowdfunden voor iets wat nooit gemaakt gaat worden. Aan de ene kant de hand ophouden met een zielig verhaal, vol mooie beloftes en aan de andere kant de hand schudden van de kopers. En vaag flits de AI bubbel door mijn hoofd waarvoor zoveel datacentra uit de grond gestampt worden terwijl de wereld zogenaamd zucht onder een falende infrastructuur voor elektriciteit.

Maar wij maken ons druk over Thialf, het Eurosongfestival en of Verstappen het wel goed deed op de Neurenberg Ring en we rukken en passant deCorona enquête nog even uit de kast, brood en spelen voor het volk, zodat we dat wat echt belangrijk is niet opmerken.

De wereld staat in brand, de pers aan het roer, want hoe erg is het nu werkelijk? Zijn de rookgordijnen die we zien echt van brandende olieopslagtanks? Of zijn het virtuele rookgordijnen die we zien om iets te verbloemen wat we niet mogen weten? Ik schreef heel vaak: Ik ben geen wappie, ik denk niet in complotten, maar in deze wereld is het lastig om de horizon in het vizier te houden als je je over de kronkelweg van berichtgeving een weg baant door vals, echt, afleiding, feit en fictie, allemaal overgoten met een sausje clickbait.

Van Hanta virus op een cruise naar Hantavirus in een school, maar niet de besmettelijke vorm, zo door naar Ebola wat opeens een internationale noodsituatie is, want er zijn al 88 doden. Nog een noodsituatie, en in plaats van branden blussen wakkeren we de vuurtjes aan en praat niemand meer over vrede. Hormuz is al geen voorpagina nieuws meer, de Ukraine en de vredesonderhandelingen al maanden niet meer, Cuba en Venezuela worden nergens meer genoemd.......en wij? Wij werken gewoon door, want de aarde moet gered worden en de schatkist gevuld.

Ik mis nieuws, ik raak door alle soft nieuws mijn focus kwijt op wat er echt toe doet, of zou moeten doen: Stoppen met die oorlogen en weer een beetje normaal gaan doen met elkaar, stoppen met die inmenging in buitenlandse politiek en weer verder werken aan de ontmanteling van de globalisering, want dat is het plan. Minder globalisering en meer regio-economie. De EU heeft dat nog niet helemaal door geloof ik. Die fietsen wat paniekerig de hele wereld over voor nieuwe handelsverdragen zodat ze "minder kwetsbaar worden en minder afhankelijk". Nooit in je eigen achtertuin kijken jongens, want zoals mijn oma voeger zei: wat je van ver haalt is vaak lekker.

Ze doen dat zodat jullie daar aan de noordzeekust gewoon door kunnen blijven eten, want de grond in Nederland is hard nodig voor huizen, ow, wacht nee, dat mag niet vanwege de schele woelmuis, de CO2 uitstoot en dat soort zaken, nee, de grond is hard nodig voor asielopvang, oftewel migranten huisvesting, en voor datacentra, want we hebben een crisis in Nederland natuurlijk een lege schatkist waar elke week op wonderbaarlijke wijze toch weer miljarden uit getoverd worden, en niet genoeg voorzieningen voor eigen volk, dus kom op: hupla aan het werk, belasting betalen en recyclen, tot je er dood bij neervalt, want je moet doorwerken tot je 90ste als het aan "ploeg Jetten" ligt, hup, aan de slag: redt de wereld!!

En oh wee als je het woord omvolking in de mond neemt!!

Foto: Glaswing butterfly, Butterfly Sanctuary, Lazi, Siquijor

Boodschappen doen bij City Club

Fri, 15 May 2026 09:47:08 -0700

We kochten een tijdje terug toegang tot City Club. Zo'n pasje plus1 waarmee je groot kunt inkopen en korting krijgt in een mega store die alleen voor leden is. Het is 1 van de weinige winkels in de stad waar je goed vlees kunt kopen en tegen een betere prijs dan in de gangbare supermarkten.

De vriezer echode als ik hem dicht deed, er zat op 1 visfilet, een zak patat en 2 broodjes niks meer in. Tijd voor een boodschappen rondje. Dus na al het geklus in het nieuwe huis reden we door de avondspits naar City Club aan de andere kant van de stad. We werkten ons lijstje af, en gingen naar de kassa. Ik weet altijd wel dat we dan voor een hele tijd eten halen en voor 2 personen, maar ik schrik me toch altijd weer half lam aan de kassa als ik het totaal bedrag zie.

We kochten best veel deze keer,

2 liter ketchup
1 liter olijfolie
3 grote spuitbussen kakkerlakken-gif
1 grote zak gemende sla
een net vol komkommers
een kilo Chihuahua Mennonieten kaas (een rauwmelkse kaas)
4 kilo rundergehakt
1,5 kilo mager varkensvlees (van het been)
1 kilo mager varkensvlees van een ander deel (geen idee, het was wat goedkoper dan die andere)
3x 750 gram kippenboutjes gemarineerd
3x 750 gram kipfilet (sin hueso, zonder bot)
en (eindelijk gevonden!!) echte knakworsten van rundvlees in plaats van al die vieze soya kalkoenworstjes. 24 in een pak.
24 vers gebakken chocolate chip cookies met Hershey chocolate

Dat alles bij elkaar kostte 2987 peso (147 euro) zoals ik al zei: ik schrok me lam. Maar we kunnen weer een maandje of wat vooruit met al dat vlees. Ik wilde meer zelf gaan koken, ook al ben ik druk met de verbouwing. We zijn zo zat van buiten de deur eten, we eten al 10 jaar bijna elke dag buiten de deur, soms 2 maaltijden per dag. Dat klinkt allemaal heel luxe maar dat gaat ook stierlijk vervelen.

Dus vriezer vol, voorraadkasten vol en zelf koken. We hamsterden de afgelopen week al pasta saus in de aanbieding, en tomaten en paprika in blik en bergen rijst en pasta, flessen tomatensaus en noodles.

Ik vind het fijn dat we deze slager hebben gevonden. Hij is een goede aanvulling op onze reguliere supermarkten, waar de slagers niet zo fijn zijn en duur voor matig vlees.

We hebben er een aantal uitgeprobeerd en de KOWI en City Club slager zijn toch wel heel erg goed, maar KOWI is duurder dan City Club en heeft niet altijd alles op voorraad. Plus dat veel uit de vriezer komt. Bij City Club wordt het vers gesneden. je kunt ook grote delen kopen en zelf snijden. Maar dat gaat me dan net weer iets te ver. We hebben in de keuken alles verdeeld in maaltijd-porties en dat in de vriezer opgestapeld.

En dan is de dag om, ik besluit te douchen, er zit overal gruis, ik ben bezig geweest met de resten tegellijm weg te hakken van het aanrechtblad en de keukenmuur en ik heb de planten water gegeven en een handje mest korrels toegeworpen. En ik heb een leuk kastje besteld. De kozijnen-man kwam en heeft alle kapotte kozijnen en schuiframen bekeken, her en der wat opgemeten en die gaat een offerte maken, en ik hoor net van mijn zoon dat zijn motocarro er is en dat hij die kan afhalen. Dat gaat hij morgen doen, gelijk door naar Finanzas om hem te registreren, dat doe je in Baja California Sur niet bij Transito maar direct bij Finanzas, de provinciale schatkist zeg maar.

Ik geloof niet dat jullie zoiets kennen in Nederland, een motocarro? Het is een motor met een grote laadbak, een soort aanhangwagen motor zeg maar. Geschikt voor heavy duty, je kan er een paar 100 kilo in vervoeren. Er zit een verwijderbare metalen kist in die op slot kan, zodat je 80 liter boodschappen of andere spullen achter kunt laten zonder dat iemand daar bij kan.

Mijn zoon dacht dat het wel handig is, dan kunnen we groot inkopen (nog meer dan we vandaag al deden) en het lijkt hem leuk met zo'n ding rond te rijden. Maar hij wil ook dingen aanschaffen als een uitschuifbare ladder, zodat hij op het dak van het appartementengebouw kan komen, onze handgemaakte bedbodems en matrassen kunnen er in, en alle mega emmers met verf die we straks nodig hebben en 1x per maand alle garrafones met drinkwater omwisselen bij de purificador. enz. enz. enz.

Heel eerlijk gezegd vind ik het wat wacko, zo'n ding, zeker als je daar als buitenlander op rijdt. Ze worden hier vooral gebruikt voor lokaal transport en door de manusjes van alles voor hun klusjes en gereedschap. Maar als het hem blij maakt ben ik ook blij, en hij doet dan straks lekker de grote boodschappen en ik geef alleen een lijstje en geld. Zalig zoiets. Hoef ik niet meer door die City Club te lopen met zo'n mega kar.

Ja, je kan in het bakkie hoor, grapt hij, en ik denk: ik kijk wel uit!

Foto: Public Market, Lazi, Siquijor, Filipijnen

Mijn leven met fibromyalgie

Tue, 12 May 2026 09:44:35 -0700

Al zo lang als ik me kan herinneren heb ik onverklaarbare pijnen in mijn botten, spieren, pezen en gewrichten. En allerlei andere vage klachten die van alles kunnen betekenen en nooit samenhangend lijken, maar het wel degelijk zijn.

En ooit zei een huisarts: Je hebt fibromyalgie. Nou fijn, daar zit je dan met een stickertje waar je niks aan hebt. Zeker toen niet. Het was een vorm van aanstellerij, je zag immers niks aan me?! En koppig als ik was liet ik me ook niet kennen, doorlopen en doorwerken. Onder het mom van "het kan zat erger".

Combineer dat allemaal met hooggevoeligheid, het feit dat ik soms mensen aanraak en hun halve dag voorbij zie flitsen en soms zelfs meer dan dat. Dat ik een kamer kan binnenlopen en elk detail zie in een oogwenk, dat ik sferen kan oppikken als geen ander en soms zelfs iets kan voorspellen wat binnen dat moment van beseffen en een uurtje later gebeurt en dan heb je een heel gekke mengeling van "klachten" en invloeden die doodvermoeiend kunnen zijn. Vooral als ik mijn controle verlies en alles tegelijkertijd over me heen dondert.

Stel er is een dag dat ik een fibro flare-up heb, zo'n dag dat je ochtend stijfheid niet verdwijnt, elk gewricht in je lichaam overduidelijk aanwezig en is protesteert tegen elke vorm van beweging. Dat je dus doodmoe opstaat en dan ga je bij iemand op visite, want afspraak is afspraak, en je loopt binnen en ziet hun ADHD behang en drukke overvolle woonkamer en je pikt de stress op van de gastvrouw want die had net nog een fikste woordenwisseling met iemand. En nu loopt ze geforceerd gastvrij en vrolijk te doen terwijl er een duidelijke ondertoon is van Tyf op allemaal want ik wil in een hoekje zitten janken.

Dat soort dagen zijn dood en doodvermoeiend, maar ik leerde er mee omgaan. Ik leerde me afsluiten voor die "sferen" me meer focussen op mijn eigen input in plaats van de input van buitenaf, want mijn lijf zei uit zichzelf al genoeg, ik had die ellende van een ander niet nodig. Ik leerde luisteren naar het piepen en kraken van mijn lijf en soms gewoon zachtjes tegen mijzelf zeggen: Ga vandaag maar even niet full speed. Je hoeft helemaal niets.

En vooral in het koude kikkerlandje Nederland had ik soms zoveel pijn dat ik me amper kon concentreren op werk en de dingen om mij heen. Zeker bij de aanvang van de dag, of aan het einde.

Toen ik vertrok naar de Filipijnen ontdekte ik dat tijdens de moesson mijn fibromyalgie meer opspeelde en tijdens de droge maanden had ik amper last van dat dwarse lijf. Hoewel elke ochtend nog steeds stijf werkte het tropische klimaar als smeermiddel en kwam ik veel sneller op gang, tenzij ik van die extreme dingen deed als een middag snorkelen, een berg op wandelen voor een uitzicht, me mee laten sleuren in een snel stromende rivier of zwemmen bij de watervallen in het ijskoude water. Daar betaalde ik een prijs voor, maar ik had het er graag voor over.

Motorrijden ging wonderwel goed, ik had een motor met een lage opstap, mijn been hoefde niet erg hoog over mijnz adel, zelfs niet met bagage achterop. Het enigste wat vermoeiend was was het rijden, maar ik reed daar vooral op asfalt en beton, en dat was prima te doen. De af-en-toe-karresporen waar ik over ging of onverharde wegen waren een leuke afwisseling. En ja, ik was soms moe en stijf na het rijden en de volgende dag hing ik dan in mijn hangmat bij te trekken, of zat ik lekker aan het zwembad van het hotel in de zon mijn lijf te koesteren in de warmte met een advilletje achter de kiezen. Maar ik functioneerde 100x beter dan in Nederland.

En toen kwam Mexico. Een land wat een divers klimaat heeft, streken met een enorm hoge luchtvochtigheid en waar ik meer off-road en onverharde wegen reed dan ooit op een motor met een enorm hoge opstap. Sterker nog, er waren dagen dat ik mijn been niet over mijn zadel kreeg, laat staan dat ik met een toptas achterop makkelijk kon opstappen.

Mijn lijf zat me weer ouderwets in de weg.

Ik verzin dan 101 smoezen om het niet aan de fibromyalgie te wijten: Slecht hotelbed, stom kussen, geen fijne warme douche, koud buiten, ik draaide mijn rug verkeerd, ik word een dagje ouder. Het smoezenboek om mijzelf vol goede moed te houden op slechte dagen is eindeloos.

Samen met de hooggevoeligheid is motorrijden best slopend, ik moet me afsluiten voor heel veel geluid, ik moet wel alles zien, maar niet alles in me opnemen, ik moet me concentreren en ik moet niet teveel 'voelen', zonder mijn onderbuik te negeren en me niet laten afleiden door alle interne pijntjes Het is allemaal te behappen. Hoewel ik heel soms wel dagen heb dat ik zeg: ik wil een dagje langer blijven, ik moet even bijtrekken. Zoals die ene keer dat we hopeloos verdwaalden in rietsuiker-velden met karrensporen die tot mijn knieën reikten en waar ik door heel smalle , soms modderige, geulen reed op zoek naar de uitgang. Of die ene keer op ruim 4000 meter boven zeeniveau, waar het zuurstoftekort voor extra brain-fog zorgde en zuurstofgebrek, de dichte mist er voor zorgde dat ik geen meter voor me kon zien en ik echt geen idee had waar de weg ophield en de afgrond begon. Waar soms zomaar dorpen opdoken als spooksteden, mensen opeens heel dichtbij stonden en klappende kaken van honden naar je kuiten hapten vanuit die dikke melkachtige kolkende massa die meer op een horror-film leek dan een leuke motorreis

En dan de pijn als ik afstap, beneden in het dal waar de zon weer scheen alsof er nooit de berg van de hel was geweest. Over berg van de hel gesproken, er is echt een stuk weg in Mexico wat zo heet: Cuesta del Inferno 1 en dan een end verderop II maar die is niet half zo lastig. Hij loopt o.a. langs de Tres Virgenes, net voorbij Santa Rosalia, op het schiereiland Baja California en het is een weg die heel stijl en bochtig afdaalt, met prachtige uitzichten, maar daar kun je amper van genieten want je moet sturen en sturen en sturen, en er is geen echte vangrail. En het waait er als een gek, een hete droge wind, terwijl de zon op je staat te bakken en het asfalt zo heet is dat je het door je schoenzolen heen kunt voelen als je erover rijdt.

Ook na die weg, toen ik hem voor het eerst reed, stond ik stijf van de pijn. Inmiddels heb ik hem 3x gedaan en ken ik hem redelijk goed. Maar de kramp in je handen, polsen en schouders is mega. En ik sta dan wel een uur onder de warme douche en moet dan echt ibuprofen slikken om het allemaal in beweging te houden anders gaat alles helemaal vast zitten en ben ik de volgende dag nergens.

Toch doe ik het in het klimaat van Baja California Sur, in dat droge woestijn klimaat en in de steppe lucht een stuk beter dan in het vochtige, klamme en hete Yucatan. De droge hitte is duidelijk aangenamer voor mijn lijf. Hoewel ik in de kille ochtenden nog steeds een stijve start heb, is hij lang niet zo erg en intens dan in het Turkse stoombad van Yucatan, of hoog in de bergen van de Sierra Madre waar zuurstofgebrek ook zijn invloed heeft. Dus ik zit voor wat betreft mijn fibromyalgie hier wel op mijn plekje, en als ik mijzelf goed in acht neem kan ik behoorlijk pijnloos leven, voor mijn doen dan.

Maar de huidige verbouwing laat mijn grenzen zien. Ik klauter als een houterige klaas op de motor, krijg mijn been amper over het zadel, en afstappen is een drama. En doet vandaag mijn onderrug pijn, morgen zijn het mijn handen die vertellen dat het wel mooi is geweest, en slapen doe ik zo verrot dat ik ook niet echt uitrust.

Maar ik doe het allemaal toch maar mooi. Ik hak, breek, poets, boen, veeg en verpot mega grote planten. Vandaag was de Woestijnroos aan de beurt, die stond er bij als een treurwilg en in een veel te kleine pot, daar heb ik hem uit moeten hakken, de nieuwe grote pot stond klaar, en hoewel loodzwaar (wat een mega kluit had dat ding zeg!!) heb ik het maar mooi gedaan. En aan het einde van zo'n lange dag rij ik dan gewoon nog even naar HomeDepot voor kunstmest zodat ik die arme plant die het zwaar te verduren heeft gehad even kan verwennen. Ze zijn best duur die woestijnrozen, en ik wilde hem graag proberen te redden.

Mijzelf verwende ik, heel fout, met een pizza van Ceasar's, als je nu over junkfood pizza praat dat is dat. Hot and Ready is hun slogan, al die pizza's kosten ongeveer 5 euro en staan altijd klaar, je hebt nooit echt lange wachttijden. En het is er altijd druk, dus de doorloop is hoog. Maar ja, voor iemand die goed voor zichzelf moet zorgen is het niet het beste eten op aarde. Maar wel lekker, en ik hoef niet te koken en heb geen afwas.

Morgen blijf ik een dagje thuis, ook dat hoort bij fibromyalgie, je grenzen erkennen, ik bereikte er vandaag 1. Teveel pijn, te lange opstarttijd in de ochtend en teveel pijn bij bijvoorbeeld dit blog typen. Morgen komen er ook heel veel bezorgauto's, op beide adressen. Ik verdedig het huurhuis-adres, dan kan ik daar wat tuttelen, schoonmaken, en pakjes aanpakken. En uitrusten. Mijn zoon gaat naar het nieuwe adres, zijn bankstel komt, en onze koelkasten en de wasmachine en nog wat spullen.

Sommige dingen veel te vroeg, maar alles lijkt duurder en duurder te worden, dus als er dan toch nog een aanbieding is dan kopen we het maar alvast. Zo had ik op mijn bank die eergisteren kwam 2500 peso korting, op de koelkasten hadden we ruim 4000 peso korting en de wasmachine was 5000 peso afgeprijsd. Zijn bank had ook korting, maar ik weet niet meer hoeveel, 25% geloof ik. Dus dan bespaar je zomaar ruim 10.000MXN (bijna 500 euro) en dat is weer een nieuw raam, of een boiler, of 3 grote emmers latex.

Want dat moet ook nog, alles moet geschilderd worden, binnen en buiten, en met zoveel spierpijn en pijn in mijn gewrichten gaat dat niet lukken, dus ik ga even uitrusten. En dan weer aan de slag.

Leven met fibromyalgie, ik laat me er niet door lamleggen, ik heb er mee leren leven, ik respecteer mijn grenzen en soms druk ik er doorheen, omdat ik me altijd al heb verzet tegen stickertjes die je door de maatschappij worden opgeplakt. En het kan altijd erger, ik weet dat er mensen zijn met fibromyalgie die amper kunnen bewegen, dan mag ik niet klagen vind ik.

Wel even uitrusten, en dan weer vol er tegenaan.

Foto: Symbolisch: 50/50 leven met pijn, en toch kleur. Muurschildering, Arnhem, Gelderland, Nederland.

Wat is het nut van democratie als niemand luistert?

Mon, 11 May 2026 07:51:27 -0700

Rellen, dwarsliggen op de snelweg, bommen door de brievenbus, stakingen, het is overduidelijk onrustig in Nederland, in Europa en misschien zelfs wel in de rest van de wereld onder de burgers. Maar we zien de helft niet dus dat blijft gokken.

In veel landen waar een democratisch stelsel is, waaronder Nederland, rommelt het, vooral in Europa, het valt op in andere delen van de wereld waar de opiniemakers erover schrijven in kranten. Dat "het volk" moppert op zijn leiders. Ik vind dat nogal zachtjes uitgedrukt. Want het volk relt dat het een lieve lust is.

En toch moeten we geloven dat we allemaal kozen voor deze regeringen die ons zo ongelukkig maken, onze lasten blijven verzwaren en onze economie op de rand van de afgrond plaatsen en de visumregels zo bizar hanteren, en dat laatste schrijf is zo omdat ik het woord "immigrant' eigenlijk niet wil noemen. Want vreoger hadden we asielzoekers, mensen die uit noodzaak hun heil zochten in een ander land, omdat ze verdrukt werden, onveilig waren, of met de dood bedreigt werden in hun eigen land.Tegenwoordig zijn die mensen die asiel hard nodig hebben onder de voet gelopen door zoveel andere migranten dat we de term asielzoeker maar weggegooid hebben en alleen nog op de muur van de opvangcentra hanteren, voor de rest heet het nu allemaal "migrant".

Ik heb daar een mening over, ik ben namelijk ook migrant, en ik ben geen asielzoeker. Hoewel ik soms wel eens gekscherend zeg dat ik, als ik terug ga naar Nederland mijn paspoort op Schiphol door de plee spoel, en me meldt bij het aanvraagcentrum. Dan heb ik namelijk gelijk een dak boven mijn hoofd, in plaats van dakloos rondzwerven door eindeloze wachtlijsten en onbetaalbare huizen op zoek naar woonruimte. Maar dat is een onderwerp voor een ander artikel.

het gaat nu over de chronische onvrede. Iemand in Rusland merkte op dat de Wallstreet Journal er over schreef over die onvrede en dat de EU wankelt onder een crisis. Ik check dat dan altijd even, want ze zeggen tegenwoordig allemaal zoveel in kranten dat je nooit zeker weet of het een feit is of een verzinsel. Zelfs in de Nederlandse pers. Ik kan in ieder geval 1 buitenlandse correspondent opnoemen die feiten aandikt en hetze maakt een zeepbellen blaast voor spannende krantenkoppen.

Dus ook Nederlands nieuws moet je met een forse korrel zout nemen. Anyway, het volk mort, dat was de ondertoon van het interview en dat was ook de titel van het artikel in de Wallstreet Journal. Alsof ze iets nieuws ontdekt hadden. Europeanene worden ondanks het democratisch stelsel monddood gemaakt, omdat het volk kiest bij verkiezingen voor extreme verandering, die vervolgens in de coalitievorming genegeerd wordt. Kijk maar naar de PVV als grootste partij die nooit mee mag doen, en kijk maar naar Starmer van Engeland die ook geen draagvlak meer heeft onder het volk. En toch dendert de regering voort alsof er niets verandert is daar in al die stemhokjes en leert men via de Nederlandse pers dat democratie ook betekent dat je niet je zin krijg, (Krantenkop ooit bij de NOS na de laatste verkiezingen bij monde van premier Jetten)

Bijzonder wel, want je begint toch langzaam het gevoel te krijgen dat er ergens iemand aan touwtjes trekt waardoor stemmen en wassen neus is geworden, wereldwijd, want het lijkt wel alsof dat wat het volk wil: minder opvangcentra voor asielzoekers, meer huizen, beter stroomnet, en ga zo maar door, niet belangrijk is waar het er toe doet, namelijk in Den Haag. En ik durf te wedden dat de rellende fransen in Parijs er net zo over denken, net als de Britten doe in Londen hun stem massaal laten horen maar niet meer in het nieuws komen en dat het zo eigenlijk wereldwijd hetzelfde toegaat. Daarom die gedachte van iemand die aan touwtjes trekt waardoor niemand meer een eigen mening mag hebben of een eigen richting mag kiezen.

Kijk naar het ooit zo grote Amerika met zijn Amerikaanse droom, dat is inmiddels ook een pure nachtmerrie. En nee, ik ga niet over Trump schrijven, want die nachtmerrie ontstond ver voor zijn tijd. De Fentanyl wijken in steden en de tentenkampen die overal uit de grond oprijzen komen niet omdat de Amerikaanse droom een succes is, in tegendeel. Hetzelfde geldt voor de 1000-den opvangcerntra verspreid over Europese landen, het door migranten overspoelde Griekenland en zo nog wat plekken op aarde waar het leven onherkenbaar verandert is.

Ik had de twijfelachtige eer zulke kampen te zien in Tapachula in Mexico. En hoewel de stroom vluchtelingen aardig is opgedroogd na het gewijzigde beleid van Trump, is het nog steeds de gateway naar een beter leven op dit continent. Allemaal in de hoop dat ze toch ooit over die muur kunnen klimmen. En tot die tijd verzieken ze hier de boel door illegaal land in te pikken, en dingen te eisen aar zelfs een Mexicaan niet zomaar recht op heeft. Klinkt bekend?

Het is overal hetzelfde in de wereld. En de bevolking moppert, hier nog niet zoveel als in Europa, maar het gemor klinkt luider en luider en mensen worden sacherijniger en sacherijniger. En toch hebben ze allemaal gestemd. En is het hun eigen keuze, net als in Nederland.

Wat voor nut heeft democratie nog als niemand luistert? Als je in Apeldoorn toch zo overduidelijk je hakken in het zand zet tegen een opvangcentrum voor migranten en de regering dat er gewoon doordrukt, net als in Zoetermeer? Als er nog steeds niet genoeg huizen gebouwd worden en de stroomrekening weer bij jou op je bordje belandt omdat men nu eenmaal heel breed accepteert dat jij moet betalen voor slechte planning, voor energietransitie en voor foute berekeningen?

Wat voor nut heeft het nog dat je stemt op iets radicaals in de hoop een signaal af te geven dat het genoeg is geweest als dan toch weer die "oude" partijen als VVD mee mogen regeren, ook al brullen ze het hardst dat ze hun les geleerd hebben, dat de kiezer gesproken heft en dat er voor hen geen plek is in de nieuwe regering? Terwijl ze de partij die door het volk gekozen wordt, bij stemmen de grootste, negeren. Net als in al die andere landen die een duidelijk geluid van genoeg is genoeg lieten horen?

Wat voor nut heeft democratie? Als niemand naar je luistert, de pers gekleurd is en vrijheid van meningsuiting gergeld wordt via vergunningen, verplichte chemo toiletten en EHBO-posten en op specifieke locaties? Als vrijheid van meningsuiting bestempeld kan worden als complot-theorie met gevangenis straf? Waar ligt de grens binnen een democratie als het gaat om onderdrukking en uitbuiting. Iets waar we landen zonder democratisch stelsel van beschuldigen!?

Wat is er nog democratisch aan democratie als iets en iemand bepaald wat er gebeurd, als export belangrijker is dan goed voor eigen inwoners zorgen en als inwoners alleen nog maar gebruikt worden als melkkoe voor de schatkist?

Wat is er nog democratisch aan democratie als je met de massa een roepende in de woestijn bent?

Wat is het nut van democratie als je stem wegvalt en niemand meer naar je luistert........

Foto: Mariabeeld op straathoek, La Paz, Baja California Sur, Mexico

En wat heeft dat nu gekost zo'n huis of 6 in Mexico?

Sat, 09 May 2026 09:47:51 -0700

De hamvraag die sommige lezers al een tijdje bezig houdt is de prijs van het huis. Ik schreef natuurlijk op mijn zakelijke website al over de kosten die erbij komen kijken, maar wat heeft het huis zelf nu gekost, samen met dat appartementenblok?

Ik kreeg al een paar keer de vraag in Whatsapp en via email. Hey, Jeanette, hoevel kost zoiets nu?Hoeveel geld heb je uitgegeven?

Nou ikzelf heb niet zoveel geld uitgegeven, ik deed 500.000 MXN in de pot. Dat was mijn bijdrage in het grote geheel zeg maar. Daarnaast trek ik een kleine 100.000 MXN uit voor de verbouwing en inrichting van mijn huis, en de tuinen. En met tuinen bedoel ik: de drie enorme plantenbakken die op het terrein gemetseld zijn, de plantenpotten die her en der verspreid staan en de 4 enorme plantenbakken die op mijn voorpatio gemetseld zijn. En dan ook daar alle potten enzo.

Ik hoop dat ik dat allemaal red met 100K peso. Eigenlijk hoop ik dat ik overhou zodat ik nog bij kan dragen in de 8 zonnepanelen die op het dak komen met de batterijen zodat we dag en nacht kunnen doen wat we willen zonder dat onze CFE rekening over de pis gaat en we in gevreesde Tarifa DAC terecht komen.

Wil je daar meer over weten, dat Tarifa DAC, dan moet je echt op mijn andere website zijn (klik)

Goed, dat dus, en hoeveel is dat nu in euro's?

500.000 MXN = omgerekend ongeveer 24.500 euro en 100.000 MXN is ongeveer 4800 Euro.

Jaja, leuk allemaal Jeanette maar dat willen we niet weten als lezers, we willen weten wat die hele bups van je zoon heeft gekost.

Dus wat is de prijs geweest van dit hele Mexicaanse project?

De vraagprijs voor het hele object was 4.500.000 MXN oftewel 220.000 euro. Maar dat hebben wij niet betaald.

Het oude huis stamt uit de jaren 60, en de appartementen zijn later toegevoegd, ik kan ze vers gebouwd zien op de streetview van 2009. Twee van de appartementen zijn nooit bewoond geweest. Ze zijn wel alle 4 gerenoveerd.

Maar voor dat bedrag, 4.500.000 MXN boden de kopers het volgende aan:

400 m2 grond
1 woonhuis met woon-eetkeuken, grote overdekte patio voor en achter, 2 slaapkamers met badkamers en-suite.
op het platte dak van dat huis een studio appartement met badkamer en keukenblok en overdekt dakterras (dat gaan we dus verbouwen tot een volwaardig appartement)
aan de achterzijde van het terrein een appartementenblok met 4 1-slaapkamer appartementen, open keuken en buitenruimte voor de was (Lavadero), 2 appartementen hebben ook een terras aan de voorzijde.
Extra aanwezig (wat niet altijd vanzelfsprekend is in Mexico)
- 4 air-con units,
- 4 elektrische boilers
- 6 1100 liter cisterne's voor kraanwater en 1 500 liter voor de tuin
- 1 nieuwe koelkast met vriesvak en waterdispenser
- 6 electra meters
- 5 inbouwkeukens
- 5 lavadero's de concreto
- 5 ventilatoren (2 met afstandssbediening)
- 7 complete badkamers
carport voor 2 auto's en een oprijlaan naar het plein achter op het terrein waaraan de appartementen liggen
- 7 grote gemetselde plantenbakken met bomen zoals een vuurboom, 2 citroenbomen en nog wat spul zoals een vijg en wat palmsoorten en kleine planten zoals de woestijnroos en vetplanten/cactussen
- ommuurde tuin voor het oude huis, het staat vrij van de overige appartementen
- Alles achter een beveiligd hek met openslaande poort voor de carport en 2 loopdeuren.

Dat alles kocht hij voor 4.300.000 MXN = (niet lachen) 210.000 Euro.

Ik denk dat er in totaal nog een miljoen peso (48.000 euro) bij moet voor de verbouwing en inrichting van zijn appartement en dan nog ongeveer 75.000 MXN voor de zonnepanelen. (3600 Euro) En dan mijn inrichting en renovatie ongeveer 75.000-100.000MXN.

In Mexico betaal je dit als buitenlander cash, want je komt zeker voor je eerste aankoop van een huis of een stuk grond niet in aanmerking voor een hypotheek. Daarvoor heb je een goede kredietscore nodig en die bouw je niet makkelijk op als buitenlander. Maar met een huis als onderpand zou je weer onroerend goed kunnen kopen wat je wellicht wel kunt financieren.

Maar wij wonen graag schuldenvrij. Dat deel van onze emigratie is gelukt. Geen leningen, geen schulden, wel spaargeld en beleggingen.

Betere balans!

Foto: Muurschildering van een vogeltje bij de elektra meter bij een huis in Centro La Paz, BCS, Mexico

Mexico laat kansen liggen tijdens het aankomend WK Voetbal

Wed, 06 May 2026 07:10:45 -0700

Ik heb me laten overhalen om weer eens bij McDonalds een hamburger te eten. Ik ben de laatste tijd niet meer zo van McDonalds, of van fast-food in het algemeen. Ik merk dat mijn lijf en met name mijn smaakpapillen er niet altijd even enthousiast op reageren. En beet ik een jaar geleden nog regelmatig in een vette hap, na mijn ziek zijn op de laatste motorreis valt die eenheidsworst erg slecht.

Voor die mensen die dat verhaal van ernstig ziek zijn hebben gemist: Ik liep op de laatste motorreis een parasitaire infectie op die mijn hele spijsverteringsstelsel gerenoveerd heeft, Bijna een jaar later worstel ik nog steeds met de nasleep er van. En mijn smaakpapillen en darmfunctie lijken voorgoed verandert.

Nu ja, McDonalds dus, wat kan het kwaad: een kleine cheeseburger en een zakje slappe friet. Al is het maar om me er aan te herinneren waarom ik het NIET meer wilde eten.

Als ik zit te wachten kijk in naar de WK voetbal gekte die ook hier heeft toegeslagen. Overal in Mexico wordt je overspoelt met breedbeeld TV's, bier en chips-aanbiedingen, op elke verpakking staat een voetbal of het FIFA Logo en er is geen ontkomen aan ook als je niet van voetbal houdt in dit land vol voetbalgekken: Er komt een WK aan, en dat moet je weten!

En McDonalds Mexico doet uiteraard ook mee. Hoewel het happy meal nog gewoon de laatste kinderfilm is zie ik, maar dat zal neit lang meer duren gok ik voordat dat ook in de Mexicaanse tri-color vol voetbal-achtige speelgoedjes zit.

De poster op het raam naast me laat een aantal gerechten zien die op de 1 of andere bizarre manier aan het WK gekoppeld zijn. Elige tu Campeona! is de aanbieding. "Kies je kampioen".

En daar laat Mexico een enorme steek vallen: kijk maar naar de foto boven dit blog.

Dit was toch een geweldige kans voor een McKroket in Mexico! Niet dan?

Hoewel ik dat ding in Nederland niet lekker vond, omdat je daar echte kroketten had, zou ik er nu best wel eentje willen en ik vraag me echt af waarom er geen MCKroket in het assortiment van kampioenen zit. Tenslotte stonden we in 1978 in Zuid Amerika in de finale, dus we doen er toe als voetballend kikkerlandje, ja toch? En de MCKroket is wel een beetje iconisch......typisch Nederlands, dus Johan Cruijf, Marco van Basten achtig.......ja toch?

Gemiste kans hoor Mexico!!